Του Σαράντου Καργάκου, Ιστορικού - Συγγραφέως
Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν' αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ' αδέρφια του πατέρα μου.
Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ' ένα πικρό χαμόγελο.
Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!
Κάποτε τα δεινά έληξαν και στον τόπο εγκαθιδρύθηκε μια κουτσή και στραβή τάξη. Η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες ώρες αφόρητης φτώχειας. Η Κατοχή μάς είχε εξουθενώσει. Κάποιοι δικηγόροι ξεκίνησαν έναν αγώνα για αποζημιώσεις. Μάζευαν υπογραφές από συγγενείς θυμάτων. Υπόσχονταν -αν θυμάμαι καλά- δύο χιλιάδες το «κεφάλι».
Πήγαν και στον πατέρα μου να υπογράψει, μα ο φτωχούλης αρνήθηκε με βδελυγμία. «Δεν κοστολογούνται τα κεφάλια των αδελφών μου», είπε. Κι ένιωσε πως ανταπέδιδε με τη φράση αυτή την καλύτερη τιμωρία στην επηρμένη μεταπολεμική Γερμανία, τη Γερμανία του οικονομικού θαύματος, που στηρίχθηκε στην ξένη εργασία και στην αφειδώς παρεχόμενη αμερικανική βοήθεια.
Αν σ' όλη αυτή τη μακρά διαδικασία με πληγώνει κάτι, είναι όχι αυτή καθαυτή η εκτέλεση, αλλά η «νομιμότητα» αυτής της εκτέλεσης. Οι γερμανικές αρχές είχαν διακηρύξει πως για κάθε σκοτωμένο Γερμανό θα εκτελούνταν 40 άμαχοι Έλληνες. Ας το σκεφθούμε αυτό: 40 Έλληνες έναντι ενός Γερμανού! Έτσι μας κοστολόγισαν κι έτσι μας κοστολογούν.
Ένας Έλληνας είναι υποπολλαπλάσιο του Γερμανού. Αυτό εκφράζει όχι απλώς τη ναζιστική θηριωδία αλλά τη γενικώτερη ευρωπαϊκή νοοτροπία. Γιατί, όπως πολύ σοφά έλεγε ο Ντισραέλι, «μπορεί μια αποικία ν' απέκτησε ανεξαρτησία, αλλά δεν παύει γι' αυτό το λόγο να είναι αποικία».
Αν σήμερα οι Γερμανοί δυστροπούν να πληρώσουν την επιδικασθείσα από τα Δικαστήρια αποζημίωση στους μαρτυρικούς κατοίκους του Διστόμου (και όχι μόνον του Διστόμου), δεν το κάνουν μόνο από τσιγκουνιά, το κάνουν για να μας ταπεινώσουν ακόμη μια φορά. αρνούνται υπόσταση στα δικαστήριά μας. Ουσιαστικά δεν αναγνωρίζουν σε μας υπόσταση κράτους. Παραπέμπουν το ζήτημα στον Υπουργό. Αυτός είναι ένας περιδεής εκπρόσωπος της Νέας Τάξης που δεν λογοδοτεί στον ελληνικό λαό αλλά στα Διευθυντήρια των Νέων Καιρών.
Αυτό που όμως με θλίβει δεν είναι η ψυχική κακομοιριά των κυβερνώντων, είναι το ηθικό κατάντημα κάποιων δημοσιογράφων. Άκουγα ένα μεσημέρι κάποιον ραδιοσχολιαστή που με άκρως περιφρονητική φωνή στιγμάτιζε τη συμπεριφορά των Διστομιτών, επειδή κατέφυγαν στα ασφαλιστικά μέτρα κατά των Γερμανών. Κι έλεγε: «Πού φθάσαμε...»!
Έπρεπε να είχε ζήσει τη γερμανική φρίκη της Κατοχής, για να είχε δει το πού φθάνε το κτήνος όταν κυριεύει την ανθρώπινη ψυχή. Τι έκαναν οι κάτοικοι του Διστόμου από το να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη; Μήπως έπρεπε κι αυτοί - κι όχι μόνο αυτοί- να συμπεριφερθούν γερμανικά, δηλαδή να πιάσουν καμμιά πεντακοσαριά Γερμανούς τουρίστες και να τους κρατήσουν ομήρους ή να τους εκτελέσουν; Στα αντίποινα των Γερμανών εμείς δεν απαντήσαμε με αντίποινα.
Οι Γερμανοί τιμωρήθηκαν ελάχιστα γι' αυτά που διέπραξαν στον τόπο μας. Κάλυψαν ένα ελάχιστο μέρος των αποζημιώσεων που όφειλαν. Συνέχισαν τη ναζιστική πολιτική, όχι βέβαια στη γραμμή του Χίτλερ (δεν είναι ακόμη καιρός) αλλά στη γραμμή του Γκαίμπελς. Παραπλάνηση και εξαπάτηση. Και μετά αποθράσυνση. Θα 'ρθει στιγμή που θα μας ζητήσουν αποζημίωση για τις σφαίρες που ξόδεψαν για να μας... σκοτώσουν.
Μέρος Δεύτερο
Το κείμενο που προηγήθηκε είχε γραφτεί προ πολλών ετών για να δημοσιευθεί στην εφημερίδα όπου αρθρογραφούσα επαγγελματικώς. Δεν δημοσιεύθηκε· και σε λίγες ημέρες «εκτελέστηκα» και δημοσιογραφικώς. Μου τράβηξαν το χαλί επιτηδείως κάτω από τα πόδια μου. Τώρα που ήλθαν οι δύσκολοι καιροί και η Γερμανία μάς φόρεσε καπίστρι, πολλοί σταθμοί και πάμπολλα έντυπα μού ζητούν να μιλήσω και να γράψω για τις περιβόητες αποζημιώσεις. Μου ζητήθηκε να μιλήσω και για τις εκτελέσεις. Κι αντιμετώπισα τις λοιδορίες δύο «καναλοκύνων». Αναφερόμουν στην εκτέλεση των συγγενών μου και στην υπέροχη στάση της γιαγιάς μου.
Ήμουν μπροστά, όταν ο πατέρας τής ανακοίνωσε την εκτέλεση των δύο παιδιών της, των δύο αδελφών του. Η γιαγιά -βαθιά χριστιανική ψυχή- κατέβασε το μαύρο τσεμπέρι ως τα μάτια και πριν τυλίξει με αυτό το στόμα για να μη βγει κραυγή οδύνης, κατόρθωσε να μουρμουρίσει:
- Ο θεός να τους συγχωρέσει για το κακό που μου έκαναν!...
Κι έπειτα κλείστηκε στη βαθιά σιωπή της. Που και που ένα σιγαλό -σαν αγεράκι απαλό- μοιρολόι.
Πέρασαν κάποια χρόνια. Ήμουν στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου, την λεγόμενη τότε «Ογδόη». Ο πατέρας έφθασε ένα μεσημέρι ράκος στο σπίτι. Τον είχε επισκεφθεί στο κατάστημα του «Δραγώνα» (Αιόλου 89) ο άνθρωπος που είχε βάλει στη λίστα των μελλοθάνατων τα αδέρφια του. ήταν ετοιμοθάνατος· τον «κουράριζε» στον Άγιο Σάββα, εξάδελφός μου ογκολόγος.
Του έμεναν λίγες ημέρες ζωής. Ζήτησε από τον εξάδελφό μου την άδεια να βγει για λίγες ώρες· έπρεπε κάποιον να δει. Και πήγε να βρει τον πατέρα μου. Δεν μπορούσε να ανέβει στον ημιώροφο. Τον ζήτησε και κατέβηκε ο πατέρας. Σαν τον είδε πάνιασε.
- Ήλθα να πάρω τη συγγνώμη σου, του είπε ο άλλος. Σε λίγες μέρες πεθαίνω...
Ο πατέρας, βαθιά συγκλονισμένος, μόλις κατόρθωσε να ψελλίσει μία φράση:
- Να 'σαι συγχωρεμένος...
Ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες και κλείστηκε στο γραφειάκι που ήταν το λογιστήριο. Δεν ήθελε να τον δει κανείς με δάκρυα στα μάτια. Ήταν ένας μικρόσωμος άνθρωπος με υψηλή περηφάνεια. Μας τα είπε στο σπίτι με αναφιλητά. Ήταν η πρώτη φορά που μάλωσα με τον πατέρα μου. Με τη σκληρότητα της νεανικής ηλικίας πίστευα πως η συγγνώμη σ' έναν εγκληματία συνιστά αδικία. Σήμερα το ίδιο θα έπραττα κι εγώ.
Αυτό δεν σημαίνει πως έκοψα να είμαι Μανιάτης. Αλλά η πείρα μιας μακράς ζωής με εδίδαξε ότι η καλύτερη εκδίκηση είναι η συγγνώμη. Γι' αυτό συγχωρώ και τον δημοσιογράφο - κάποτε φίλο- και τα παρασαρκώματα που τον περιστοιχίζουν, που, χωρίς να φορούν την στολή της «Βέρμαχτ», συνεχίζουν με άλλα μέσα το έργο τους.
Συγχωρώ ακόμη και τους Γερμανούς δημοσιογράφους, τραπεζίτες και πολιτικούς για όσα μας κάνουν. Κι όχι απλώς τους συγχωρώ, αλλά τους ευγνωμονώ. Από τη δική τους αγνώμονα στάση, θα ξεπηδήσει η δική μας ανάταση, η νέα εθνική μας επανάσταση. Όχι κατά των Γερμανών αλλά κατά των υπολειμμάτων του δωσιλογισμού που «κοπροκρατούν» (το ρήμα του Ελύτη) πολιτικά και οικονομικά τη δόλια πατρίδα μας.
Υ.Γ. Το πρωτότυπο κείμενο είναι δημοσιευμένο σε πολυτονικό
Πηγή: Αθηναϊκό Ημερολόγιο 2012, Εκδόσεις Φιλιππότ
Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου 2012
Από τον Ηρακλή στο Μέγα Αλέξανδρο
Η απάντηση στα Σκόπια έρχεται από την...Οξφόρδη!
Με μια σεμνή τελετή εγκαινίων άνοιξε. στο Μουσείο Ασμόλιαν της Οξφόρδης η μεγάλη έκθεση για το βασίλειο των αρχαίων Μακεδόνων, του οίκου των Τεμενιδών, με τίτλο:
«Από τον Ηρακλή στο Μέγα Αλέξανδρο: Θησαυροί από τη βασιλική πρωτεύουσα των Μακεδόνων, ένα...ελληνικό βασίλειο στην εποχή της δημοκρατίας».
Θεωρείται ίσως η σημαντικότερη αρχαιολογική έκθεση για την Ελλάδα στη Βρετανία. Περιλαμβάνει πρόσφατα ευρήματα από τις συνεχιζόμενες ανασκαφές στις Αιγές, την πρωτεύουσα του βασιλείου του Φιλίππου Β', πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Τα περισσότερα από τα εκθέματα, περίπου το 80%, προβάλλονται για πρώτη φορά στο κοινό, με την Οξφόρδη να επιλέγεται λόγω της στενής σχέσης με την ελληνική αρχαιολογία και ιδίως το Μανόλη Ανδρόνικο, που ανακηρύχθηκε επίτιμος καθηγητής από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Παράλληλα, το Μουσείο Ασμόλιαν αποτελεί πόλο έλξης για ακαδημαϊκούς και φοιτητές από όλο τον κόσμο. Το 2010, μετά τη μεγάλη ανακαίνιση του μουσείου, 1,2 εκατομμύρια επισκέπτες πέρασαν τις πύλες του.
Τα εκθέματα παρουσιάζουν.
Μία πιο καθημερινή και ολοκληρωμένη εικόνα της περιόδου της ακμής του βασιλείου των Μακεδόνων, αλλά και των περιόδων πριν από το Φίλιππο. Η έκθεση χωρίζεται σε τρία τμήματα: αντικείμενα που σχετίζονται με το βασιλιά και τις δραστηριότητές του, αντικείμενα που δείχνουν την ξεχωριστή θέση των γυναικών των Μακεδόνων και εκθέματα από την καθημερινή ζωή στο Παλάτι των Αιγών.
Μεταξύ άλλων μπορεί να δει κανείς προσωπικά αντικείμενα του Φιλίππου, όπως το σπαθί του, λόγχες του και τις επικαλαμίδες του, την πρώτη ιστορικά προτομή του Αλέξανδρου, ένα εντυπωσιακό και σχεδόν ανέπαφο στεφάνι από σκαλιστά χρυσά φύλλα βελανιδιάς, μία τοιχογραφία ιδιαίτερης σημασίας που απεικονίζει τον Αλέξανδρο και τον πατέρα του σε σκηνή από κυνήγι, καθώς και δεκάδες εντυπωσιακά και ζηλευτά ακόμα και σήμερα γυναικεία κοσμήματα.
Οι υπεύθυνοι της έκθεσης χαρακτήρισαν το Παλάτι των Αιγών ως το πιο σημαντικό κτίριο της αρχαίας Ελλάδας μετά τον Παρθενώνα. Η ψυχή της έκθεσης, η διευθύντρια της 17ης Εφορίας Αρχαιοτήτων και μαθήτρια του Ανδρόνικου, Αγγελική Κοτταρίδη τόνισε ότι αποδεικνύεται από τα ευρήματα πως ό, τι ήταν ο Περικλής και η Αθήνα τον 5ο π.Χ. αιώνα, δηλαδή κέντρο διανόησης και τεχνών, ήταν ο Φίλιππος και η αυλή του τον επόμενο αιώνα.
Ο διακεκριμένος ιστορικός της Οξφόρδης, Ρόμπιν Λέιν Φοξ, στη σύντομη εισαγωγική παρουσίαση της έκθεσης δάκρυσε ενώπιον συναδέλφων του και δημοσιογράφων, λέγοντας ότι πρόκειται για την κορυφαία αρχαιολογική έκθεση που έχει γνωρίσει.
Κατά τον κ. Λέιν Φοξ, το ιστορικό μήνυμα της έκθεσης είναι ταυτόχρονα και πολιτικό: «Οι Μακεδόνες ήταν ένα ελληνόφωνο βασίλειο στη βόρεια Ελλάδα και όσοι Σκοπιανοί υποστηρίζουν ότι εκεί βρίσκεται η Μακεδονία επιδεικνύουν άγνοια και η θέση τους είναι εξωφρενική.
Είναι σαν να λένε ότι η Οξφόρδη βρίσκεται στη Λευκορωσία», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ρόμπιν Λέιν Φοξ.
Με μια σεμνή τελετή εγκαινίων άνοιξε. στο Μουσείο Ασμόλιαν της Οξφόρδης η μεγάλη έκθεση για το βασίλειο των αρχαίων Μακεδόνων, του οίκου των Τεμενιδών, με τίτλο:
«Από τον Ηρακλή στο Μέγα Αλέξανδρο: Θησαυροί από τη βασιλική πρωτεύουσα των Μακεδόνων, ένα...ελληνικό βασίλειο στην εποχή της δημοκρατίας».
Θεωρείται ίσως η σημαντικότερη αρχαιολογική έκθεση για την Ελλάδα στη Βρετανία. Περιλαμβάνει πρόσφατα ευρήματα από τις συνεχιζόμενες ανασκαφές στις Αιγές, την πρωτεύουσα του βασιλείου του Φιλίππου Β', πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Τα περισσότερα από τα εκθέματα, περίπου το 80%, προβάλλονται για πρώτη φορά στο κοινό, με την Οξφόρδη να επιλέγεται λόγω της στενής σχέσης με την ελληνική αρχαιολογία και ιδίως το Μανόλη Ανδρόνικο, που ανακηρύχθηκε επίτιμος καθηγητής από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Παράλληλα, το Μουσείο Ασμόλιαν αποτελεί πόλο έλξης για ακαδημαϊκούς και φοιτητές από όλο τον κόσμο. Το 2010, μετά τη μεγάλη ανακαίνιση του μουσείου, 1,2 εκατομμύρια επισκέπτες πέρασαν τις πύλες του.
Τα εκθέματα παρουσιάζουν.
Μία πιο καθημερινή και ολοκληρωμένη εικόνα της περιόδου της ακμής του βασιλείου των Μακεδόνων, αλλά και των περιόδων πριν από το Φίλιππο. Η έκθεση χωρίζεται σε τρία τμήματα: αντικείμενα που σχετίζονται με το βασιλιά και τις δραστηριότητές του, αντικείμενα που δείχνουν την ξεχωριστή θέση των γυναικών των Μακεδόνων και εκθέματα από την καθημερινή ζωή στο Παλάτι των Αιγών.
Μεταξύ άλλων μπορεί να δει κανείς προσωπικά αντικείμενα του Φιλίππου, όπως το σπαθί του, λόγχες του και τις επικαλαμίδες του, την πρώτη ιστορικά προτομή του Αλέξανδρου, ένα εντυπωσιακό και σχεδόν ανέπαφο στεφάνι από σκαλιστά χρυσά φύλλα βελανιδιάς, μία τοιχογραφία ιδιαίτερης σημασίας που απεικονίζει τον Αλέξανδρο και τον πατέρα του σε σκηνή από κυνήγι, καθώς και δεκάδες εντυπωσιακά και ζηλευτά ακόμα και σήμερα γυναικεία κοσμήματα.
Οι υπεύθυνοι της έκθεσης χαρακτήρισαν το Παλάτι των Αιγών ως το πιο σημαντικό κτίριο της αρχαίας Ελλάδας μετά τον Παρθενώνα. Η ψυχή της έκθεσης, η διευθύντρια της 17ης Εφορίας Αρχαιοτήτων και μαθήτρια του Ανδρόνικου, Αγγελική Κοτταρίδη τόνισε ότι αποδεικνύεται από τα ευρήματα πως ό, τι ήταν ο Περικλής και η Αθήνα τον 5ο π.Χ. αιώνα, δηλαδή κέντρο διανόησης και τεχνών, ήταν ο Φίλιππος και η αυλή του τον επόμενο αιώνα.
Ο διακεκριμένος ιστορικός της Οξφόρδης, Ρόμπιν Λέιν Φοξ, στη σύντομη εισαγωγική παρουσίαση της έκθεσης δάκρυσε ενώπιον συναδέλφων του και δημοσιογράφων, λέγοντας ότι πρόκειται για την κορυφαία αρχαιολογική έκθεση που έχει γνωρίσει.
Κατά τον κ. Λέιν Φοξ, το ιστορικό μήνυμα της έκθεσης είναι ταυτόχρονα και πολιτικό: «Οι Μακεδόνες ήταν ένα ελληνόφωνο βασίλειο στη βόρεια Ελλάδα και όσοι Σκοπιανοί υποστηρίζουν ότι εκεί βρίσκεται η Μακεδονία επιδεικνύουν άγνοια και η θέση τους είναι εξωφρενική.
Είναι σαν να λένε ότι η Οξφόρδη βρίσκεται στη Λευκορωσία», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ρόμπιν Λέιν Φοξ.
Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2012
Αποδείξεις για την ύπαρξη ενός ωκεανού στον Πλανήτη ΑΡΗ
Μετάφραση από τα Γαλλικά
Οι αστρονόμοι από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος (ESA) αποκαλύπτουν σήμερα τα στοιχεία που αποδεικνύουν την ύπαρξη ενός ωκεανού, κάποτε στον Πλανήτη Άρη.
Πιστεύουν μάλιστα ότι κάλυπτε ακόμα και το βόρειο τμήμα του κόκκινου πλανήτη.
Με τον εξοπλισμό και τα ραντάρ που διαθέτει το διαστημόπλοιο MARSIS του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) έχει ανιχνευθεί ίζημα στον Άρη, που θα ήταν, σύμφωνα με τους επιστήμονες, τα απομεινάρια ενός αρχαίου ωκεανού.
Αλλά για να επιτύχει αυτά τα αποτελέσματα, χρειάστηκε να συγκεντρώσει όλες τις πληροφορίες που συλλέγονται από το 2005 από τον καθετήρα.
Μια ομάδα ερευνητών, με επικεφαλής τον Jérémie Mouginot του Ινστιτούτου Πλανητολογίας και Αστροφυσικής της Γκρενόμπλ (IPAG), έχει ασχοληθεί περισσότερο από δύο έτη, με την ανάλυση των δεδομένων και ευρημάτων από τις βόρειες πεδιάδες του Άρη.
« Συνειδητοποιήσαμε ότι αυτά τα ιζήματα έπρεπε να είναι πλούσια σε πάγο », λέει ο J. Mouginot.
Αυτή είναι μια πολύ σημαντική ένδειξη που υποδηλώνει ότι κάποτε υπήρχε ένας ωκεανός εδώ, προσθέτει σε δήλωσή του στο Sci-news.
Παρά τις ενδείξεις που κυκλοφορούσαν τώρα και πολλά χρόνια, δεν υπήρχε κανένα αποδεικτικό στοιχείο, που να αποδεικνύει με βεβαιότητα την ύπαρξη ενός ωκεανού πάνω στον κόκκινο πλανήτη.
Αλλά "με τη βοήθεια του MARSIS, έχουμε διεισδύσει βαθιά μέσα στο έδαφος του Άρη, γεγονός που βοήθησε να αποκαλύψει τα πρώτα 60 με 80 μέτρα κάτω από την επιφάνεια ", δήλωσε ο καθηγητής Wlodek Kofman, διευθυντής της ομάδας του ραντάρ IPAG.
Μέσω αυτού του ανιχνευτή, έγινε η ανακάλυψη του πάγου.
Ωστόσο, ο Mouginot πιστεύει ότι ο ωκεανός του Άρη, δεν είναι αρκετά παλαιός ή δεν υπήρξε για μεγάλο χρονικό διάστημα σε υγρή κατάσταση, για να επιτραπεί να αναδυθούν οι όποιες μορφές ζωής.
Εάν αυτή η ανακάλυψη αποτελεί ένα επιπλέον στοιχείο για τους ερευνητές, ένα ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Τι απέγινε αυτό το νερό;
Πηγή: http://www.maxisciences.com
Οι αστρονόμοι από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος (ESA) αποκαλύπτουν σήμερα τα στοιχεία που αποδεικνύουν την ύπαρξη ενός ωκεανού, κάποτε στον Πλανήτη Άρη.
Πιστεύουν μάλιστα ότι κάλυπτε ακόμα και το βόρειο τμήμα του κόκκινου πλανήτη.
Με τον εξοπλισμό και τα ραντάρ που διαθέτει το διαστημόπλοιο MARSIS του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) έχει ανιχνευθεί ίζημα στον Άρη, που θα ήταν, σύμφωνα με τους επιστήμονες, τα απομεινάρια ενός αρχαίου ωκεανού.
Αλλά για να επιτύχει αυτά τα αποτελέσματα, χρειάστηκε να συγκεντρώσει όλες τις πληροφορίες που συλλέγονται από το 2005 από τον καθετήρα.
Μια ομάδα ερευνητών, με επικεφαλής τον Jérémie Mouginot του Ινστιτούτου Πλανητολογίας και Αστροφυσικής της Γκρενόμπλ (IPAG), έχει ασχοληθεί περισσότερο από δύο έτη, με την ανάλυση των δεδομένων και ευρημάτων από τις βόρειες πεδιάδες του Άρη.
« Συνειδητοποιήσαμε ότι αυτά τα ιζήματα έπρεπε να είναι πλούσια σε πάγο », λέει ο J. Mouginot.
Αυτή είναι μια πολύ σημαντική ένδειξη που υποδηλώνει ότι κάποτε υπήρχε ένας ωκεανός εδώ, προσθέτει σε δήλωσή του στο Sci-news.
Παρά τις ενδείξεις που κυκλοφορούσαν τώρα και πολλά χρόνια, δεν υπήρχε κανένα αποδεικτικό στοιχείο, που να αποδεικνύει με βεβαιότητα την ύπαρξη ενός ωκεανού πάνω στον κόκκινο πλανήτη.
Αλλά "με τη βοήθεια του MARSIS, έχουμε διεισδύσει βαθιά μέσα στο έδαφος του Άρη, γεγονός που βοήθησε να αποκαλύψει τα πρώτα 60 με 80 μέτρα κάτω από την επιφάνεια ", δήλωσε ο καθηγητής Wlodek Kofman, διευθυντής της ομάδας του ραντάρ IPAG.
Μέσω αυτού του ανιχνευτή, έγινε η ανακάλυψη του πάγου.
Ωστόσο, ο Mouginot πιστεύει ότι ο ωκεανός του Άρη, δεν είναι αρκετά παλαιός ή δεν υπήρξε για μεγάλο χρονικό διάστημα σε υγρή κατάσταση, για να επιτραπεί να αναδυθούν οι όποιες μορφές ζωής.
Εάν αυτή η ανακάλυψη αποτελεί ένα επιπλέον στοιχείο για τους ερευνητές, ένα ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Τι απέγινε αυτό το νερό;
Πηγή: http://www.maxisciences.com
Και όμως, παράγει!
Εμείς οι Έλληνες μπορούμε. (Γράφει ο Δημήτρης Καμπουράκης)
Η σκέψη μας εδώ στο protagon είναι πολύ απλή.
Αν κάθε Έλληνας καταφέρει μέσα στο 2012 να αγοράσει ελληνικά προϊόντα αξίας 1.000 ευρώ στη θέση ξένων προϊόντων που αγόρασε πέρυσι, τότε θα προστεθεί στην προβληματική ελληνική οικονομία το αστρονομικό ποσό των 12 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Ολόκληρο το περιβόητο ΕΣΠΑ που υποτίθεται ότι θα αναζωογονούσε τη χώρα, είναι 18 δισεκατομμύρια για τέσσερα χρόνια.
Αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει η είσοδος 12 δις ευρώ τον χρόνο στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα;
Τι σημαίνει σε επενδύσεις, σε νέες θέσεις εργασίας; Σε πολύπλοκα προβλήματα λοιπόν, χρειάζονται απλές λύσεις.
Στροφή στο ελληνικό τρόφιμο, στο ελληνικό ποτό, στροφή στον Έλληνα παραγωγό. Και σιγά-σιγά, στροφή στο ελληνικό ρούχο και το ελληνικό παπούτσι.
Μην ψαρώνετε από τα πολυδιαφημισμένα ξένα προϊόντα, μη θεωρείτε μόδα την κατανάλωση τους.
Οι πολυεθνικές του τροφίμου, του ποτού, του ρούχου, της συσκευής, μας έκαναν να τρώμε πλαστικά σαν Αμερικάνοι, να ντυνόμαστε σαν Βρεττανοί ή Ιταλοί, να πίνουμε σαν Γάλλοι, να γίνουμε γκατζετάκηδες σαν Γιαπωνέζοι.
Η ματιά μας πρέπει να είναι ανοικτή στον κόσμο, αλλά όχι ως το σημείο να περιφρονήσουμε τους εαυτούς μας και να υιοθετήσουμε συμπεριφορές συλλογικής καταστροφής μας.
Ως εδώ. Αξίζουμε πολύ περισσότερα και ως παραγωγοί και ως καταναλωτές και ως αυτεξούσιοι πολίτες.
Πηγή: http://www.protagon.gr
Η σκέψη μας εδώ στο protagon είναι πολύ απλή.
Αν κάθε Έλληνας καταφέρει μέσα στο 2012 να αγοράσει ελληνικά προϊόντα αξίας 1.000 ευρώ στη θέση ξένων προϊόντων που αγόρασε πέρυσι, τότε θα προστεθεί στην προβληματική ελληνική οικονομία το αστρονομικό ποσό των 12 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Ολόκληρο το περιβόητο ΕΣΠΑ που υποτίθεται ότι θα αναζωογονούσε τη χώρα, είναι 18 δισεκατομμύρια για τέσσερα χρόνια.
Αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει η είσοδος 12 δις ευρώ τον χρόνο στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα;
Τι σημαίνει σε επενδύσεις, σε νέες θέσεις εργασίας; Σε πολύπλοκα προβλήματα λοιπόν, χρειάζονται απλές λύσεις.
Στροφή στο ελληνικό τρόφιμο, στο ελληνικό ποτό, στροφή στον Έλληνα παραγωγό. Και σιγά-σιγά, στροφή στο ελληνικό ρούχο και το ελληνικό παπούτσι.
Μην ψαρώνετε από τα πολυδιαφημισμένα ξένα προϊόντα, μη θεωρείτε μόδα την κατανάλωση τους.
Οι πολυεθνικές του τροφίμου, του ποτού, του ρούχου, της συσκευής, μας έκαναν να τρώμε πλαστικά σαν Αμερικάνοι, να ντυνόμαστε σαν Βρεττανοί ή Ιταλοί, να πίνουμε σαν Γάλλοι, να γίνουμε γκατζετάκηδες σαν Γιαπωνέζοι.
Η ματιά μας πρέπει να είναι ανοικτή στον κόσμο, αλλά όχι ως το σημείο να περιφρονήσουμε τους εαυτούς μας και να υιοθετήσουμε συμπεριφορές συλλογικής καταστροφής μας.
Ως εδώ. Αξίζουμε πολύ περισσότερα και ως παραγωγοί και ως καταναλωτές και ως αυτεξούσιοι πολίτες.
Πηγή: http://www.protagon.gr
Ένα κείμενο της Χαράς Νικολακοπούλου
Μπράβο στην δασκάλα που ξέρει να μιλάει και δεν σκιάζεται τίποτα.
Η Χαρά Νικοπούλου είναι Ελληνίδα δασκάλα που υπηρέτησε στο Δέρειο του Έβρου, βραβευμένη πολλάκις για το έργο της, προσφάτως δε και από την Ακαδημία Αθηνών... Διαβάστε γι' αυτήν στο διαδίκτυο... Eίμαι παιδί του '74... Όχι μη γελιέσαι Έλληνα. Δεν είμαι παιδί του πολυτεχνείου. δεν γεννήθηκα 17 Νοεμβρίου. Τη μέρα που γεννιόμουνα χανόνταν για εμένα Έλληνες λοκατζήδες...εκεί στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας.
22 Ιουλίου 1974. Ελλάδα είμαι δημιούργημά σου.
Μου είπες πως είμαι τυχερή, γιατί δεν γνώρισα τη χούντα... Μα με υποχρέωσες να ζω σε μια δημοκρατία που τη χούντα της κρατούσαν καλά οι δημοκράτες πολιτικοί της.
Μου έμαθες τα πρώτα Ελληνικά, με δασείες-περισπωμένες,... μα πριν καλά-καλά τα μάθω τα κατήργησες. ενώ ήμουν Δευτέρα δημοτικού...
Με έντυσες με μπλε ποδιά... αυτή για το σχολείο με τ' άσπρο γιακαδάκι... κι όταν άρχισε να μου αρέσει την κατήργησες. Πάντα για το καλό μου, χωρίς να με ρωτήσεις...
Με έμαθες να λέω τον εθνικό ύμνο και πλήρωνες δασκάλους για να με μάθουν πως τιμιότερον απάντων εστί η πατρίς. Μα σαν μεγάλωσα άφησες τη σημαία να χαθεί στον βράχο των Ιμίων...
Με έβαλες να μάθω ιστορία για να μπω στο πανεπιστήμιο και αρχαία ελληνικά. Μα σήμερα μου λες πως η Μακεδονία είναι τα Σκόπια και η Θράκη μας Τουρκία...
Σαν έγινα έφηβη με έβαλες να δω τον Λάλα αλυσοδεμένο να χάνει τη ζωή του για εσένα... Και σήμερα εσύ δίνεις ιθαγένεια στον κάθε αλλοδαπό μα όχι στον Έλληνα τον σταυρό... για φαντάσου...
Μου δίδαξες σαν ήρωα και εθνάρχη τον Βενιζέλο... μα σαν έγινα δασκάλα τον βρήκα να προδίδει εσένα Έλληνα ...θυμάσαι τον Γενάρη του 34...εκεί στη Σουηδία... προτείνει για το Νόμπελ της Ειρήνης τον σφαγέα των προγονών μου Κεμάλ...!!!
Μου ζήτησες να έχω κριτική σκέψη... μα έκοψες την έκθεση ως μάθημα και λογοκρίνεις τη σκέψη μου... Βλέπεις εγώ για εσένα είμαι ακραία...
Μου έμαθες στο σχολείο πως πρέπει να υπάρχει αξιοκρατία κι όταν σου ζήτησα να με αφήσεις στου χάρτη την πινέζα... εκεί στο Δέρειο... κι οχι στο Κολωνάκι... με ανάγκασες να βάλω μέσο τον πατέρα μου για να μη με διώξεις από εκεί...
Μου έμαθες προσευχή... μα τώρα πια μόνο για Χριστό δε θες να μου μιλήσεις..
Σου ζήτησα να πάω στην πρώτη τη γραμμή και μ' άφησες μονάχη...
Μου έμαθες όμως καλά πως το Προξενείο κι όχι εσύ είναι εκεί και έχει όνομα... ε;. Ιλμή. ε;. Απτουραχήμ..ε;... Αλή..ε;. Μουαρέμ. ε;...
Μου ζήτησες να εργάζομαι σκληρά... για εθελοντισμό μιλούσες... μα όταν το 'κανα κι αυτό έστειλες τους ''δραγουμάνους'' να μου πουν πως δε θέλουν να κάνω επιπλέον μαθήματα στα πομακόπουλα γιατί σε ενοχλεί... τα παίρνω βλέπεις από την αγκαλιά του Προξενείου...
Και εγώ... εγώ μεγάλωνα μέσα σε μια αντίφαση... στο μαύρο και το άσπρο...
Μα χθες βρέθηκα κάτω στο υπόγειο του σχολείου... σε είδα εκεί κάτω Ελλάδα... ήσουν εκεί... πίσω απ' τις κουτές. σκονισμένη... κοιτώ το άγαλμα του Αλέξανδρου αραχνιασμένο... μόνο εγώ και εσύ...η προτομή του μέγα Αλέξανδρου...
Δάκρυσα... πόνεσα...μα σε άκουσα Ελλάδα απ' τη φωνή του...
''Ποιος είναι εθνάρχης'' με ρωτά...''ο Βενιζέλος;.. ποιος αγωνίζεται σκληρά... ο Γιώργος απ' τα ξένα;
Για σκέψου εσύ δασκάλα... με ξαναρωτά... αν τώρα εδώ μέσα, από την πόρτα έμπαινε και ερχόταν κι ο Κολοκοτρώνης... και μας ρωτούσες και τους δυο ποιο μέρος της Ελλάδας θα θυσιάζαμε στο χθες για χάρη της ειρήνης... Μακεδονία ή Ήπειρο... Θράκη ή το Αιγαίο...
Αναλογίσου εσύ δασκάλα... θα το σκεφτόμασταν πολύ;
Τι να διαπραγματευτώ... τη γη μου ή το νερό μου;... μα εσύ δασκάλα δίδαξες εκείνον ως εθνάρχη... και όχι εμάς ...εμάς κλειδώνεις στα ''μπουντρούμια''...Ελλάδα μες στις αντιφάσεις σου... ξεχνάς τα σύνορά σου και τον εχθρό ποτίζεις εδώ μέσα... προδότες ελληνόφωνοι... διαλέξτε επιτέλους τον Λεωνίδα αρχηγό...ή μήπως εφιάλτη;... κι ιστορία θα φερθεί ανάλογα εις τον καθένα...
Γέμισαν τάφοι με κορμιά πιλότων... γιατί έχουμε ειρήνη!!!!
Γέμισε και η βουλή ελληνόφωνους απ' την ελληνοτουρκική φιλία...
Φτάνει, δε θέλω πια να ακούω τη φωνή σας ...γιατί πιστεύω στο έθνος μου κι όχι στο ''nation'' που θα 'λεγε και ο ''μέγας'' ο Γιωργάκης... το έθνος είναι ελληνικό, είναι ήθος και έθος ρωμιοσύνης... το ''nation'' είναι η ''φύση'' του... εκ γενετής προδότης...
Κι' αν όλα αυτά δε σ' άρεσαν ''λόγιε'', ''πολιτικέ'' δημοκρατίας, να το θυμάσαι ...
είμαι δημιούργημα της πιο παράλογης... δικής σου αναρχίας..
Πηγή: http://didymoteicho.net/
22 Ιουλίου 1974. Ελλάδα είμαι δημιούργημά σου.
Μου είπες πως είμαι τυχερή, γιατί δεν γνώρισα τη χούντα... Μα με υποχρέωσες να ζω σε μια δημοκρατία που τη χούντα της κρατούσαν καλά οι δημοκράτες πολιτικοί της.
Μου έμαθες τα πρώτα Ελληνικά, με δασείες-περισπωμένες,... μα πριν καλά-καλά τα μάθω τα κατήργησες. ενώ ήμουν Δευτέρα δημοτικού...
Με έντυσες με μπλε ποδιά... αυτή για το σχολείο με τ' άσπρο γιακαδάκι... κι όταν άρχισε να μου αρέσει την κατήργησες. Πάντα για το καλό μου, χωρίς να με ρωτήσεις...
Με έμαθες να λέω τον εθνικό ύμνο και πλήρωνες δασκάλους για να με μάθουν πως τιμιότερον απάντων εστί η πατρίς. Μα σαν μεγάλωσα άφησες τη σημαία να χαθεί στον βράχο των Ιμίων...
Με έβαλες να μάθω ιστορία για να μπω στο πανεπιστήμιο και αρχαία ελληνικά. Μα σήμερα μου λες πως η Μακεδονία είναι τα Σκόπια και η Θράκη μας Τουρκία...
Σαν έγινα έφηβη με έβαλες να δω τον Λάλα αλυσοδεμένο να χάνει τη ζωή του για εσένα... Και σήμερα εσύ δίνεις ιθαγένεια στον κάθε αλλοδαπό μα όχι στον Έλληνα τον σταυρό... για φαντάσου...
Μου δίδαξες σαν ήρωα και εθνάρχη τον Βενιζέλο... μα σαν έγινα δασκάλα τον βρήκα να προδίδει εσένα Έλληνα ...θυμάσαι τον Γενάρη του 34...εκεί στη Σουηδία... προτείνει για το Νόμπελ της Ειρήνης τον σφαγέα των προγονών μου Κεμάλ...!!!
Μου ζήτησες να έχω κριτική σκέψη... μα έκοψες την έκθεση ως μάθημα και λογοκρίνεις τη σκέψη μου... Βλέπεις εγώ για εσένα είμαι ακραία...
Μου έμαθες στο σχολείο πως πρέπει να υπάρχει αξιοκρατία κι όταν σου ζήτησα να με αφήσεις στου χάρτη την πινέζα... εκεί στο Δέρειο... κι οχι στο Κολωνάκι... με ανάγκασες να βάλω μέσο τον πατέρα μου για να μη με διώξεις από εκεί...
Μου έμαθες προσευχή... μα τώρα πια μόνο για Χριστό δε θες να μου μιλήσεις..
Σου ζήτησα να πάω στην πρώτη τη γραμμή και μ' άφησες μονάχη...
Μου έμαθες όμως καλά πως το Προξενείο κι όχι εσύ είναι εκεί και έχει όνομα... ε;. Ιλμή. ε;. Απτουραχήμ..ε;... Αλή..ε;. Μουαρέμ. ε;...
Μου ζήτησες να εργάζομαι σκληρά... για εθελοντισμό μιλούσες... μα όταν το 'κανα κι αυτό έστειλες τους ''δραγουμάνους'' να μου πουν πως δε θέλουν να κάνω επιπλέον μαθήματα στα πομακόπουλα γιατί σε ενοχλεί... τα παίρνω βλέπεις από την αγκαλιά του Προξενείου...
Και εγώ... εγώ μεγάλωνα μέσα σε μια αντίφαση... στο μαύρο και το άσπρο...
Μα χθες βρέθηκα κάτω στο υπόγειο του σχολείου... σε είδα εκεί κάτω Ελλάδα... ήσουν εκεί... πίσω απ' τις κουτές. σκονισμένη... κοιτώ το άγαλμα του Αλέξανδρου αραχνιασμένο... μόνο εγώ και εσύ...η προτομή του μέγα Αλέξανδρου...
Δάκρυσα... πόνεσα...μα σε άκουσα Ελλάδα απ' τη φωνή του...
''Ποιος είναι εθνάρχης'' με ρωτά...''ο Βενιζέλος;.. ποιος αγωνίζεται σκληρά... ο Γιώργος απ' τα ξένα;
Για σκέψου εσύ δασκάλα... με ξαναρωτά... αν τώρα εδώ μέσα, από την πόρτα έμπαινε και ερχόταν κι ο Κολοκοτρώνης... και μας ρωτούσες και τους δυο ποιο μέρος της Ελλάδας θα θυσιάζαμε στο χθες για χάρη της ειρήνης... Μακεδονία ή Ήπειρο... Θράκη ή το Αιγαίο...
Αναλογίσου εσύ δασκάλα... θα το σκεφτόμασταν πολύ;
Τι να διαπραγματευτώ... τη γη μου ή το νερό μου;... μα εσύ δασκάλα δίδαξες εκείνον ως εθνάρχη... και όχι εμάς ...εμάς κλειδώνεις στα ''μπουντρούμια''...Ελλάδα μες στις αντιφάσεις σου... ξεχνάς τα σύνορά σου και τον εχθρό ποτίζεις εδώ μέσα... προδότες ελληνόφωνοι... διαλέξτε επιτέλους τον Λεωνίδα αρχηγό...ή μήπως εφιάλτη;... κι ιστορία θα φερθεί ανάλογα εις τον καθένα...
Γέμισαν τάφοι με κορμιά πιλότων... γιατί έχουμε ειρήνη!!!!
Γέμισε και η βουλή ελληνόφωνους απ' την ελληνοτουρκική φιλία...
Φτάνει, δε θέλω πια να ακούω τη φωνή σας ...γιατί πιστεύω στο έθνος μου κι όχι στο ''nation'' που θα 'λεγε και ο ''μέγας'' ο Γιωργάκης... το έθνος είναι ελληνικό, είναι ήθος και έθος ρωμιοσύνης... το ''nation'' είναι η ''φύση'' του... εκ γενετής προδότης...
Κι' αν όλα αυτά δε σ' άρεσαν ''λόγιε'', ''πολιτικέ'' δημοκρατίας, να το θυμάσαι ...
είμαι δημιούργημα της πιο παράλογης... δικής σου αναρχίας..
Πηγή: http://didymoteicho.net/
ΜΙΚΡΑ, ΕΞΥΠΝΑ ΚΑΙ ΣΟΦΑ …..
Διάφορες έξυπνες φράσεις που άφησαν εποχή
Οι γυναίκες δεν κοιμούνται με άντρες, αλλά με αφηρημένες έννοιες: την εξουσία, τη δύναμη, τη φήμη, τα λεφτά, τη μόδα…
Jean Dutourd, 1920-2011, Γάλλος συγγραφέας
Η κοπέλα ελπίζει, η γυναίκα χαίρεται, η γριά αναπολεί.
Βίκτωρ Ουγκώ, 1802-1885, Γάλλος συγγραφέας
Το σεξ είναι το μόνο πράγμα που σε διασκεδάζει τόσο πολύ χωρίς να γελάς.
Γούντυ Άλλεν, 1935-, Αμερικανός ηθοποιός & σκηνοθέτης
Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει τη δική του άποψη, αρκεί να συμφωνεί με τη δική μου.
Franz Kafka, 1883-1924, Τσέχος συγγραφέας (από τη "Δίκη")
Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό.
Αβραάμ Λίνκολν, 1809-1865, Αμερικανός πρόεδρος
Αν θέλετε τη συμπάθεια των μαζών, πρέπει να λέτε τα πιο ηλίθια και τα πιο χοντρά ψέματα.
Αδόλφος Χίτλερ, 1889-1945, Γερμανός δικτάτορας
Οι μεγάλοι πόνοι είναι βουβοί.
Σίλερ, 1759-1805, Γερμανός συγγραφέας & ποιητής
Κάποτε ήθελα να γίνω άθεος, αλλά τα παράτησα. Δεν έχουν αργίες.
Henry Youngman, 1906-1998, Αμερικανός κωμικός
Στην εποχή του παραδείσου, ο διάβολος έκανε τη γυναίκα να ντυθεί, σήμερα την κάνει να γυμνώνεται... Αλίμονο! Κι αυτός ο διάβολος διεφθάρη από τότε.
Πολύβιος Δημητρακόπουλος, 1864-1922, Έλληνας θεατρικός συγγραφέας
Ο παράδεισος είναι ένας Βρετανός αστυνομικός, ένας Γάλλος μάγειρας, ένας Γερμανός μηχανικός, ένας Ιταλός εραστής και την οργάνωση έχουν οι Ελβετοί. Η κόλαση είναι ένας Βρετανός μάγειρας, ένας Γάλλος μηχανικός, ένας Γερμανός αστυνομικός, ένας Ελβετός εραστής και την οργάνωση έχουν οι Ιταλοί .
Ανώνυμος
Πρώτα ξεχνάς ονόματα, μετά ξεχνάς πρόσωπα, μετά ξεχνάς να ανεβάσεις το φερμουάρ και στο τέλος ξεχνάς να το κατεβάσεις.
George Burns, 1896-1996, Αμερικανός κωμικός (έπαιζε μέχρι 100 χρονών)
Καταλαβαίνεις ότι γέρασες όταν στα γενέθλιά σου τα κεριά κοστίζουν περισσότερο από την τούρτα.
Bob Hope, 1903-2003, Αμερικανός κωμικός
Το σεξ στα 90 είναι σα να προσπαθείς να χτυπήσεις την μπάλα του μπιλιάρδου με σχοινί.
George Burns, 1896-1996, Αμερικανός κωμικός (έπαιζε μέχρι 100 χρονών)
Γιατί στους τυφώνες δίνονται γυναικεία ονόματα;
Γιατί έρχονται θερμοί και υγροί και φεύγουν με σπίτια και αυτοκίνητα.
Ανώνυμος (βεβαίως τώρα πλέον δίνουν και αντρικά ονόματα στους τυφώνες)
Όποιος δεν ξέρει τι γεύση έχει το σαπούνι, προφανώς δεν δοκίμασε ποτέ να λούσει ένα σκύλο.
Franklin P. Jones, 1853-1935, Αμερικανός χιουμορίστας
Μου αρέσουν τα γουρούνια. Οι σκύλοι μας θεωρούν ανώτερους. Οι γάτες μας θεωρούν κατώτερους. Τα γουρούνια μας φέρονται σαν ίσος προς ίσο.
Ουίνστον Τσώρτσιλ, 1874-1965, Βρετανός Πρωθυπουργός , Νόμπελ 1953
Η λύπη ενός παιδιού ενδιαφέρει τη μητέρα του, η λύπη ενός νέου ενδιαφέρει μια νέα, η λύπη ενός γέρου δεν ενδιαφέρει κανέναν.
Βίκτωρ Ουγκώ, 1802-1885, Γάλλος συγγραφέας
Σκεφτόμουν γιατί οι άνθρωποι φαίνεται να διαβάζουν πολύ περισσότερο τη Βίβλο καθώς γερνούν. Μετά το βρήκα: ετοιμάζονται για τις εισαγωγικές τους εξετάσεις.
George Carlin, 1936-2008, Αμερικανός κωμικός
Η ηλικία των γυναικών είναι ένα ρολόι που στα μικρά χρόνια πάει μπροστά και στα μεγάλα πίσω.
Gina Lollobrigida, 1927-, Ιταλίδα ηθοποιός
Τα γενέθλια κάνουν καλό. Οι στατιστικές δείχνουν ότι οι άνθρωποι που έχουν περισσότερα γενέθλια, ζουν περισσότερο.
Jay Leno, 1950-, Αμερικανός κωμικός
Αν μπορούσε κανείς να δει τις γυναίκες 20 χρόνια μετά, δεν θα τις παντρευόταν 20 χρόνια πριν.
Georges Feydeau, 1862-1921, Γάλλος θεατρικός συγγραφέας
Ο νέοι πηγαίνουν σε παρέες, οι ενήλικοι σε ζευγάρια και οι γέροι μόνοι τους.
Σουηδική παροιμία
Η ζωή αρχίζει στα 40. Θα χάσεις όμως το καλύτερο μέρος, αν περιμένεις μέχρι τότε
Ανώνυμος
Οι γέροι πιστεύουν τα πάντα. Οι μεσήλικες υποψιάζονται τα πάντα. Οι νέοι ξέρουν τα πάντα.
Oscar Wilde, 1854-1900, Ιρλανδός συγγραφέας
Οι γυναίκες δεν κοιμούνται με άντρες, αλλά με αφηρημένες έννοιες: την εξουσία, τη δύναμη, τη φήμη, τα λεφτά, τη μόδα…
Jean Dutourd, 1920-2011, Γάλλος συγγραφέας
Η κοπέλα ελπίζει, η γυναίκα χαίρεται, η γριά αναπολεί.
Βίκτωρ Ουγκώ, 1802-1885, Γάλλος συγγραφέας
Το σεξ είναι το μόνο πράγμα που σε διασκεδάζει τόσο πολύ χωρίς να γελάς.
Γούντυ Άλλεν, 1935-, Αμερικανός ηθοποιός & σκηνοθέτης
Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει τη δική του άποψη, αρκεί να συμφωνεί με τη δική μου.
Franz Kafka, 1883-1924, Τσέχος συγγραφέας (από τη "Δίκη")
Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό.
Αβραάμ Λίνκολν, 1809-1865, Αμερικανός πρόεδρος
Αν θέλετε τη συμπάθεια των μαζών, πρέπει να λέτε τα πιο ηλίθια και τα πιο χοντρά ψέματα.
Αδόλφος Χίτλερ, 1889-1945, Γερμανός δικτάτορας
Οι μεγάλοι πόνοι είναι βουβοί.
Σίλερ, 1759-1805, Γερμανός συγγραφέας & ποιητής
Κάποτε ήθελα να γίνω άθεος, αλλά τα παράτησα. Δεν έχουν αργίες.
Henry Youngman, 1906-1998, Αμερικανός κωμικός
Στην εποχή του παραδείσου, ο διάβολος έκανε τη γυναίκα να ντυθεί, σήμερα την κάνει να γυμνώνεται... Αλίμονο! Κι αυτός ο διάβολος διεφθάρη από τότε.
Πολύβιος Δημητρακόπουλος, 1864-1922, Έλληνας θεατρικός συγγραφέας
Ο παράδεισος είναι ένας Βρετανός αστυνομικός, ένας Γάλλος μάγειρας, ένας Γερμανός μηχανικός, ένας Ιταλός εραστής και την οργάνωση έχουν οι Ελβετοί. Η κόλαση είναι ένας Βρετανός μάγειρας, ένας Γάλλος μηχανικός, ένας Γερμανός αστυνομικός, ένας Ελβετός εραστής και την οργάνωση έχουν οι Ιταλοί .
Ανώνυμος
Πρώτα ξεχνάς ονόματα, μετά ξεχνάς πρόσωπα, μετά ξεχνάς να ανεβάσεις το φερμουάρ και στο τέλος ξεχνάς να το κατεβάσεις.
George Burns, 1896-1996, Αμερικανός κωμικός (έπαιζε μέχρι 100 χρονών)
Καταλαβαίνεις ότι γέρασες όταν στα γενέθλιά σου τα κεριά κοστίζουν περισσότερο από την τούρτα.
Bob Hope, 1903-2003, Αμερικανός κωμικός
Το σεξ στα 90 είναι σα να προσπαθείς να χτυπήσεις την μπάλα του μπιλιάρδου με σχοινί.
George Burns, 1896-1996, Αμερικανός κωμικός (έπαιζε μέχρι 100 χρονών)
Γιατί στους τυφώνες δίνονται γυναικεία ονόματα;
Γιατί έρχονται θερμοί και υγροί και φεύγουν με σπίτια και αυτοκίνητα.
Ανώνυμος (βεβαίως τώρα πλέον δίνουν και αντρικά ονόματα στους τυφώνες)
Όποιος δεν ξέρει τι γεύση έχει το σαπούνι, προφανώς δεν δοκίμασε ποτέ να λούσει ένα σκύλο.
Franklin P. Jones, 1853-1935, Αμερικανός χιουμορίστας
Μου αρέσουν τα γουρούνια. Οι σκύλοι μας θεωρούν ανώτερους. Οι γάτες μας θεωρούν κατώτερους. Τα γουρούνια μας φέρονται σαν ίσος προς ίσο.
Ουίνστον Τσώρτσιλ, 1874-1965, Βρετανός Πρωθυπουργός , Νόμπελ 1953
Η λύπη ενός παιδιού ενδιαφέρει τη μητέρα του, η λύπη ενός νέου ενδιαφέρει μια νέα, η λύπη ενός γέρου δεν ενδιαφέρει κανέναν.
Βίκτωρ Ουγκώ, 1802-1885, Γάλλος συγγραφέας
Σκεφτόμουν γιατί οι άνθρωποι φαίνεται να διαβάζουν πολύ περισσότερο τη Βίβλο καθώς γερνούν. Μετά το βρήκα: ετοιμάζονται για τις εισαγωγικές τους εξετάσεις.
George Carlin, 1936-2008, Αμερικανός κωμικός
Η ηλικία των γυναικών είναι ένα ρολόι που στα μικρά χρόνια πάει μπροστά και στα μεγάλα πίσω.
Gina Lollobrigida, 1927-, Ιταλίδα ηθοποιός
Τα γενέθλια κάνουν καλό. Οι στατιστικές δείχνουν ότι οι άνθρωποι που έχουν περισσότερα γενέθλια, ζουν περισσότερο.
Jay Leno, 1950-, Αμερικανός κωμικός
Αν μπορούσε κανείς να δει τις γυναίκες 20 χρόνια μετά, δεν θα τις παντρευόταν 20 χρόνια πριν.
Georges Feydeau, 1862-1921, Γάλλος θεατρικός συγγραφέας
Ο νέοι πηγαίνουν σε παρέες, οι ενήλικοι σε ζευγάρια και οι γέροι μόνοι τους.
Σουηδική παροιμία
Η ζωή αρχίζει στα 40. Θα χάσεις όμως το καλύτερο μέρος, αν περιμένεις μέχρι τότε
Ανώνυμος
Οι γέροι πιστεύουν τα πάντα. Οι μεσήλικες υποψιάζονται τα πάντα. Οι νέοι ξέρουν τα πάντα.
Oscar Wilde, 1854-1900, Ιρλανδός συγγραφέας
Armorphophallus titanium
Το άνθος είναι γνωστό επίσης και ως «πτωματολούλουδο» (corpse flower), επειδή αναδίδει μια έντονη οσμή κρέατος σε αποσύνθεση.
Η εκπρόσωπος του πανεπιστημίου Έλκε Μπρούσελ εξηγεί «Βρωμάει για να προσελκύσει τα έντομα που χρειάζεται για την αναπαραγωγή του».
Το άρον του Τιτάνα ανακαλύφθηκε το 1878 στη δυτική Σουμάτρα. Ζει έως και 40 χρόνια και στο διάστημα αυτό ανθίζει το πολύ δύο φορές.
Παρόλο που είναι πολύ δύσκολο να καλλιεργηθεί, περίπου 70 βοτανικοί κήποι στον κόσμο διαθέτουν ζωντανά δείγματα.
Πηγή:tampouloukia.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)